در حالی که چشم ها به جام جهانی فوتبال دوخته شده بود ... زن و کودکان غیر نظامی بدون گناهی به زیر آتش توپخانه برترین نژاد آسمانی !!! روی زمین رفتند .

هدی خانواده اش را در غزه تشییع می کرد در حالی که می گفت : من را تنها نگذارید ولی او تنها بازمانده خانواده اش بود .

* عکس هدی در سمت راست ملاحظه می گردد و تصاویر گویا هستند . حقوق بشر زیر گام های بنیادگرایان له می شود .

* عکس بالا اعضای خردسال خانواده هدی در این فاجعه انسانی را نشان می دهد .

صدای یاران مصدق بر علیه خودکامگان جهانی پابرجاست و حامی حقوق بشر در همه جای این کره خاکی است .

گزارش ها و تحلیل های یاران مصدق درباره این حادثه هولناک به زودی در همین وبلاگ قرار می گیرد .

يك موقعي پس از صحبت هاي مختلف رييس جمهوري اسلامي و نامه نگاري به بوش و تحليل هاي جنتي در اينباره مي خواستم در مورد اين پيامبري كه آرام آرام بدست آقاياني ساخته مي شود ، مطالبي بنويسم ولي به هر حال فرصت پيش نيامد . ولي امروز در سايت ميزان نيوز خبري مشاهده كردم به اين مضمون كه آقاي رييس ديوان محاسبات فرموده اند كه : ((در سوريه ، يكي از مسلمانان به من گفت :

اگر بنا بود بعد از پيامبر فرد ديگري به عنوان پيامبر انتخاب مي‌شد آن فرد احمدي‌نژاد است. ))

واقعا جالب بود براي من كه اينها با اين سرعت جلو بروند و به اين زودي اعلام پيامبري ا. ن را زمينه چيني كنند !

البته اگر افراد هوشياري بوده باشیم از همان فرداي انتخاب شدن ايشان كه در گفتگويي با امير حسين مدرس بازيگر تلويزيون ! شركت كرده بود و در آن گفتگو اولين تلاش ها  براي  لعاب چهره اي مقدس درست كردن براي ايشان مشهود بود ،

مدرس مي گفت مردم براي انتخاب شما نذر كرده بودند ! و از اين حرف ها گفتگويي كه با شبكه يك انجام شد و در پايان با سرود ياردبستاني احمدي نژاد ( فقر و فساد و تبعيض – احمدي نژاد به پا خيز ) همراه شد !

بله تعجب نيست ، وقتي كه ايشان معجزاتي را همراه خود دارند و براي فقيهي ( جوادي آملي ) شرح مي دهند تا شايد حقانيت خود را اثبات كند ! هاله اي از نور در سازمان ملل ايشان را فرا مي گيرد و چشمان حاضران در موقع سخنراني ايشان پلك نمي خورد . عجب معجزات آشكاري ؟ !

نامه ايشان كه جاي خود دارد (( در حكم دعوت از ديگران به كيش و مرام خود )) و آنچنان از سوي حاميان معنوي و مادي خود مورد حمايت قرار مي گيرد كه يكي از اين ها ( جنتي ) پيشنهاد مكتوب نمودن اين نامه الهي را در كتاب هاي درسي مي دهد ! و صد البته كه چند روز بعد رهبري هم از نامه حمايت مي كند تا كساني مثل كروبي اينقدر گير ندهند !!!

و اينك رييس ديوان محاسبات (محمدرضا رحیمی ) آرام آرام حكم پيامبري ايشان را آماده مي كند . جالب است كه اين بار نمي گويند حضرت علي و ... شايستگي دارند و صحبت از دعواي خلافت نيست بلكه صحبت اين است كه : (( در سوريه ، يكي از مسلمانان به من گفت :

اگر بنا بود بعد از پيامبر فرد ديگري به عنوان پيامبر انتخاب مي‌شد آن فرد احمدي‌نژاد است. ))

کلیک کنید !

گزارش اکبر گنجي از مراسم ديروز کاخ کرملين:

بايد به تاريکخانه سياست نور بتابانيم

گنجی : ... گرچه اين جايزه را حق خود نمي‌دانم، اما آن را حق آزاديخواهان و دگرانديشان ايراني مي‌دانم. اگر قرار است اين جايزه به آزاديخواهان ايراني تعلق بگيرد، در واقع حق كساني است كه در راه دفاع از آزادي و حقوق بشر طي قتلهاي زنجيره‌اي از طريق سلاخي به قتل رسيدند. اين جايزه حق زندانياني است كه در تابستان 1367 در زندانهاي سراسر كشور اعدام شدند. اين جايزه حق افرادي است كه در راه اطلاع رساني، روزنامه‌نگاري و دفاع از آزادانديشي ترور و فلج شدند. اين جايزه حق كليه دگرانديشاني است كه طي سالهاي گذشته زنداني و از حقوق اجتماعي محروم شدند ...

 * با کلیک بر روی ادامه مطلب کل متن را مشاهده کنید .

‌خوش بودي اگر به فرصتي كه تورا بود، يا بدآيندِ بودني كه تورا، چه تفاوت به‌وقتِ مرگ و به‌حالِ مرگ، كه دزدانه مي‌آيد و كمين مي‌كند تا دقيقه‌ي موعود، بعد بي‌هيچ حس و حواسي ... خلاص و خداحافظ!

انگار نه‌انگار كه آمده بودي، كه آمدهباشي. رفتن ... از همانِ آنِ آمدن آغاز مي‌شود. ديگر تمام شد. ديگر هيچ نخواهي خواست، نه چشم به‌راهِ كسي و نه كسي چشم به‌راهِ تو. مرگ، مرگِ بي‌مروتِ معناكُش به همه اطمينان مي‌دهد كه هرچه بود، تمام شد. ديگر نه جامه‌اي سياه وُ نه مويي سپيد. كجا زيسته بودي به زندانِ بي‌سؤالي كه زندگي‌اش مي‌نامند؟ سنگ مزارِ يكي را مي‌شكنند تا براي ديگري مقبره‌اي شايد.

نمي‌توانم بنويسم. در نوخوانيِ خواب‌هاي مُردگان، خيلي صبركردم تا مرگِ محمد مختاري باورم شود. تو دوستِ من بودي منوچهر! حالا ذره‌ذره بايد باوركنم كه ديگر تورا نخواهم ديد. حيرت‌زده از خود مي‌پرسم امروز چه اتفاقي افتاده است، چهار بامداد خوابيدم وُ باز با سپيده‌دم برخاسته‌ام، چرا؟

نمي‌توانم بنويسم، تو دست‌ام را مي‌گيري، ميز و كاغذ و قلم خسته‌ي خواب‌آلود را نشان‌ام مي‌دهي، مي‌گويي: "بنويس"! اتاق پر از دودِ سيگارِ بهمنِ فقيران است. همين‌جا بوده‌اي تمام شب منوچهر. صدايت را مي‌شناسم، چيزي از جنسِ صخره و طغيان كوه وُ غيظِ گوزن. چه وَه¹مِ خوشِ اندوهگيني!

عاقل مي‌شوم از فرازِ خواب. سعي مي‌كنم به‌ياد آورم، سعيمي‌كنم باورِ مردد خود را به‌ياد آورم. تو همه‌ي عمر بي‌سقف و خانه زيستي، اما به‌وقت مرگ، تو را سه مزار بود چشم به‌راهِ عبدوي جَط. حيفا حريفِ آفتابِ همه‌ي جنوب‌هاي جهان! چه صبحِ عجيبي! سبك‌بال‌ام از اندوه، سالم‌ام از درد، شاعرم از سكوت. و مرگ، دوست‌ترين دشمنِ دل‌نشين من. همين حوالي دارد نگاه‌ام مي‌كند. تنها اوست كه مي‌داند جهانِ عاري از شعر، هيچ شكوهي ندارد.

دل‌ام مي‌خواهد شال و كلاه كنم، راه بيفتم سمتِ خيابان ظفر، سمتِ مجله‌ي كارنامه. اما امروز شنبه است. منوچهر يكشنبه‌ها مي‌آيد، مي‌آيد همان زاويه، پشتِ ميز كارش، كنار پنجره، سالارِ كهن‌سالِ كوه و كلمه!

پشتِ ميز كارم در خانه نشسته‌ام. چهار حبه يخ در پياله‌ي آب، ذره‌ذره تسليمِ اتفاقِ رفتن مي‌شوند، براي بازگشت به اصلِ خويش، بايد ذوب‌شدن را تحمل‌كنند. عطر سيگارِ منوچهر هواي همه‌ي اتاق را تصرف كرده است. امروز دخترم درست همان سن‌وُسالي دارد كه من در اولين ديدار با منوچهر آتشي از شعر خود و شعر جنوب سخن‌گفتم. دخترم آرام لاي در مي‌پرسد: "بابا، چاي بياورم؟"

نگاه مي‌كنم، مزار منوچهر از اين‌جا خيلي دور است. بوشهر خيلي دور است. يك‌روز بايد برخيزم، شال و كلاه كنم، راه بيفتم سمت سرزمين عبدوي جط. انگار دنيا پُر از شيهه‌ي اسبِ سپيدِ وحشي شده است. كوه براي منوچهر كُتَل بسته است. هي مرگ، مرگِ بي‌مروت! چرا شاعران را مي‌كُشي؟

قدم‌زنان از محل مجله‌ي تماشا در عباس‌آباد تا مجيديه را طي كرديم. پيش از انقلاب، راهِ چنداني نبود، بعد از انقلاب اما راهي است دور و بس طولاني، نمي‌دانم چرا؟! او از بوشهر به تهران آمد، بعد از تهران به بوشهر بازگشت، بعد از بوشهر به تهران آمد، و كرّتِ آخرين براي هميشه تهران را به‌قصد بوشهر ترك كرد، و در اين شُد-آمدِ مجبور، ذره‌ذره ... ذوب‌شدن را تحمل‌كرد تا به آخرين ترانه‌ي خود برسد، و رسيد.

ساعت ده و سي‌ودو دقيقه‌ي صبح است. چاي در خوابِ استكان پير شده است، از حبه‌هاي يخ در پياله خبري نيست. همسرم سر كار رفته، نسيما به دانشگاه، هدي به دبيرستان. و من سخت تنهايم. گوشي را برمي‌دارم، زنگ مي‌زنم به شاعرِ بزرگِ زمانه‌ي خود، آخرين بازمانده‌ي نسل آذرباد، مي‌گويم: "سلام خانم"! مي‌گويد: "صالحي عزيز..." همين كافي است تا بغضِ بي‌راهِ همه‌ي اين سال‌ها را مهاركنم.

امروز پنجره‌ي اتاق‌ام را تا اين ساعت باز نكرده‌ام، اتاق پر از بوي سيگار است، بوي بهمنِ فقيران. منوچهر همين‌جا بود، تمام شب ... تمام شب همين‌جا بود. حالا بايد بنويسم. مي‌نويسم: خراب‌ِ خوابِ تو مي‌روم از گريه‌هاي بلند. پس مختاري كو، شاملو كو، منوچهر كو ...!؟

صدا، صداي تيشه مي‌آيد از عصرِ آينه‌كُشان، اما نه فرهادي به كوه و نه شيريني به مأوا، فقط يك‌عده با تيشه مشغول شكستن سنگ مزارند، سنگِ مزارِ ماه.

تهیه مطلب : یاران مصدق