امسال بعد از المپيک پکن به سنت هميشگی ٬ پارالمپيک ٬ طی مراسم باشکوهی ٬ که اگر بهتر از افتتاحيه المپيک نبود از آن هم کمتر نبود ٬ آغاز به کار کرد .

اهميت چينی ها برای پارالمپيک نمونه ای عالی از حرکتی در خور تحسين برای ايجاد يک روحيه مضاعف به افراد معلول در سراسر جهان بود تا کمتر خلا های جسمی خود را حس کنند .

و البته اين در آن سويی بود که رسانه های کشورهای مدعی نوع دوستی و در سايت های رسمی آن ها حضوری بسيار کمرنگ تر از مسابقات المپيک داشتند .

به عنوان يک نمونه در حالی که در سراسر مسابقات المپيک جدول توزيع مدالی يا خلاصه آن روی سايت های معروفی مانند ياهو قرار داشت ؛ اين مورد در پارالمپيک رعايت نشد .

جدا از تحليل رسانه ای موضوعاتی از اين قبيل بايد گفت که چين در برگزاری اين مسابقات سرافراز بود و فکر می کنم پارالمپيکی ها هم اين رضايت را با حضور در اين مسابقات بدست آورده باشند .

اما آنچه که می خواهم اشاره کنم تحسين چين و نحوه برگزاری مسابقات نيست ؛ بلکه لزوم قائل شدن شأن انسانی برای معلولين گرامی است نه کم و نه زياد ٬ بلکه همان شأن انسان بودن مانند بقيه ٬ نه نگاه ترحم آميز و نه گاهی هم استفاده های تبليغاتی در کنار ساير بی توجهی هايی که جامعه نسبت به معلولين دارد ؛ که قطعا تاسف آميز و ناراحت کننده است .

لزوم توجه به مشکلات اين گروه از جامعه مانند : معضل بيکاری ٬ پر کردن اوقات فراغت ٬ کمک هزينه های مراحل درمانی ٬ کمک هزينه های نگ هداری افراد معلول بی سرپرست ٬ تسهيلات لازم برای معلولين و مسائل ديگر ؛ مواردی می باشند که هر کشور و جامعه ای در قبال اين افراد بايد تقبل کند .

پارالمپيک ٬ نمادی است از روشن شدن چراغ اميد معلولين به آينده ای بهتر و روشن شدن چشمان افراد سالم اندام به مهارت ه ايی که آن ها ٬ در اين مسابقات به تصوير کشيده اند .

شايد بر عکس المپيک که عده ای آن را نبرد بين قدرت ها و دولت ها برای جنگ ( يا ادامه جنگ !! ) ٬ در زمين ورزش می دانند ٬ پارالمپيک به خاطر آن عدم جدی گرفتن توسط دولت ها ٬ از اين زشتی ها ی ورزشی به دور مانده و به نظر من درخشان تر از المپيک ٬ زيبايی های ورزش در جهان بدون مرز را نشان می دهد .

چه فرقی می کند از کجای گيتی باشی ؟ وقتی می بينی که عضوی معلول داری و با آن کس که زبانش را نمی فهمی و آن هم مثل توست بهترين ارتباط را برقرار می کنی ارتباطی که همزبانان سالم ان دام تو از آن شايد در بسياری از مواقع عاجز باشند .

البته اين حدس کسی است که آن شرايط را ندارد ولی با ديدن اين صحنه های زيبای پارالمپيک ٬ احساس اين چنين می گويد .

به اميد روزی که اين عزيزان مانند ديگران نه به چشم ترحم يا منزوی از اجتماع بلکه با ديد انسانی دارای منزلت و توانايی ديده شوند و جايگاه شايسته خود را در جامعه بدست آورند .